จำได้รึเปล่า?..
posted on 06 Apr 2010 22:05 by h2ogirl
จากประสบการณ์ 6 ปี ในรั้วเบญจมราชานุสรณ์ รู้ดีว่าเด็กเรามีความจำสั้นยิ่งกว่าปลาทองหัววุ้น..
กูไม่ได้หวังให้พวกมึงเป็นเด็กหัวดี ความจำเลิศหรอกนะ
เพียงแต่ว่า.. อะไรบางอย่าง.. กูก็ไม่อยากให้ลืม
ยังจำได้ไหม?
สนามบอลร้อนๆ กับพิธีกรรมเผาเด็กนักเรียนให้แห้งตายทุกๆเช้าเวลา 7.30 น.
เสียงเพลงมาร์ช บ.ส กับขบวนพระเกี้ยวที่ต้องยืนเคารพกันทุกวัน..
ร้อนบ้าง เหนื่อยบ้าง คุยกันบ้าง แอบกินหมูปิ้งในแถวบ้าง (และมาไม่ทันเข้าแถวบ้าง - -)
แต่มันก็เป็นสถานที่ที่เราต้องเจอหน้ากันทุกเช้า.. ยืนข้างๆกันจนกว่าจะถึงประโยคที่ว่า "ลำดับต่อไป ขอให้นักเรียนพบอาจารย์ที่ปรึกษา อาจารย์หัวหน้าระดับ และขึ้นห้องเรียน"
ยังจำได้ไหม?
ละครเวทีเรื่องแรกของเรา เหนื่อยแทบขาดใจ ซ้อมกันทุกวัน พระเอกเล่นไม่ได้อารมณ์ นางเอกจำบทไม่ได้ และพวกกูก็ทำถึงขั้นเข้าไปอัดเสียงกันในห้องน้ำอาจารย์..
เหนื่อยใช่ไหม..?
แล้วภูมิใจใช่รึเปล่า?..
ยังจำได้ไหม?
กีฬาสีที่ได้ใช้คำว่า "รุ่นพี่สตาฟ" ได้อย่างเต็มปากเต็มคำสักที
เด็กศิลป์ญี่ปุ่นขี้วีน ชอบเหวี่ยง และยังไม่มีความรับผิดชอบ แต่กลับต้องมาดูแลเด็ก ม.1 เกือบครึ่งร้อย เพื่อสอนให้เต้นกายบริหารปัญญาอ่อนๆให้ได้ภายในไม่กี่เดือน..
เด็กบางคนเเม่งทำตัวจนกูนึกอยากจะลุกขึ้นมาล้มโต๊ะ และหลายๆคนก็ต้องเสียสละกลับบ้านเย็นทุกๆวัน..
ไม่ได้รางวัลอะไรสักอย่าง.. แต่กูก็ยังยิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึงนะ
ยังจำได้ไหม?
ห้องเรียนสีเขียว สถานที่แห่งการพักผ่อนของเหล่าเด็กศิลป์ภาษา
ไม่รู้เหมือนกันว่าเด็กวิทย์คณิตเป็นยังไง ตั้งใจเรียนกันบ้างรึเปล่า รู้แต่ว่าสำหรับ 6/9 วิชาวิทยาสตร์ เป็นช่วงเวลาเเห่งการพักผ่อนที่ยอดเยี่ยมดีจริงๆ
ห่า.. แต่จริงๆกูว่าพวกมึงก็หลับกันได้ทุกที่แหละว่ะ
(รูปแรกแรงมาก! ไอทรายนั่งหลับข้างจารย์แบบไม่เกรงกลัวได้อีก!)
ยังจำได้ไหม?
อาจารย์สุดเฮี้ยบที่มักด่าลูกศิษย์งี่เง่าว่า "พ่อมึง!"
คอยตี คอยดุ คอยสอน แต่คอยเตะไล่จนกระทั่งลูกๆทุกคนมาถึงปลายทางจนได้..
(รูปนี้ป้ากบดูเป็นเจ้าแม่ จริงจัง!)
ยังจำได้ไหม?
วันที่ก้าวมาเป็นพี่คนโต ได้ทำในสิ่งที่เคยคิดเอาไว้มานานว่าอยากจะทำ "รับน้อง"
จากที่เคยคิดไว้ว่าจะโหดร้ายให้ถึงที่สุด จะทำให้น้องกลัวกันหัวหด แต่ไปๆมาๆ สุดท้ายคนที่เละที่สุดกลับเป็นรุ่นพี่ซะเอง
ปลาไหลปลอมของเกศ บ่อสีสุดเน่าของกลุ่มคุณหมู ลูกโป่งใส่แป้งที่แตกให้กูผวาเองได้ตลอดเวลา
การเป็นรุ่นพี่นี่มัน.. รู้สึกดีจริงๆนะ
ยังจำได้ไหม?
วันอำลาที่กอดคอกันร้องไห้..
เป็นวันที่เด็กศิลป์ญี่ปุ่นยืนจับมือกันเป็นวงใหญ่.. พี่ก็บอกลาน้อง น้องก็บอกลาพี่ และเรา ก็โบกมือลาเพื่อนที่กำลังจะต้องจากกันไปไกล
วันนั้นไม่มีใครที่ไม่ร้องไห้
บรรยากาศที่เต็มไปด้วยน้ำตา แต่กลับทำให้กูรู้สึกอยากจะยิ้มออกมากว้างๆทั้งๆที่น้ำตายังไหล
จนตอนนี้.. จบแล้วนะ จากแล้วนะ..
ไม่รู้ว่าต่อไปข้างหน้าอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง จะยังจำได้ไหมสำหรับเหตุการณ์และความทรงจำมากมายที่เกิดขึ้นที่นี่
แล้วจะยังเดินกลับเข้ามากอดคอกันได้เหมือนเดิมไหม ถ้าอีกสิบปีผ่านไป เรากลับมาเจอกันอีกครั้ง..?
ไม่ว่าจะยังไง..
ถึงวันนั้นกูจะถามเองแล้วกัน.. "จำได้รึเปล่า?"